JAŁOWIEC SABIŃSKI TAMARISCIFOLIA W DONICY

Jałowiec sabiński ‘Tamariscifolia’ (Juniperus sabina) to krzew wykorzystywany jako roślina okrywowa. Jest uprawiany w ogrodach, parkach i zieleni miejskiej.

Charakterystyka jałowca sabińskiego ‘Tamariscifolia’

Jałowiec sabiński ‘Tamariscifolia’ po 10 latach uprawy dorasta do 30 cm wysokości przy 150-200 cm szerokości. Rośnie szybko. Pokrój jest zmienny: początkowo płożący, z czasem wzniesiony, kojarzący się szerokim dzwonem. Docelowo wysokość może dochodzić do 100cm, a szerokość 200-300 cm. Liście to drobne, zielonoszare igły zebrane w okółkach. Po roztarciu wydzielają intensywny, ale niezbyt przyjemny zapach (zawierają sawinol).

Kiedy kwitnie jałowiec sabiński?

Jałowiec sabiński kwitnie wiosną, najczęściej od kwietnia do maja. Kwiaty są niepozorne, nie mają wartości dekoracyjnej.

Uprawa jałowca sabińskiego

Optymalne do uprawy jałowca sabińskiego jest stanowisko słoneczne do lekkiego zacienienia. Preferuje gleby lekkie, piaszczyste, umiarkowanie suche do umiarkowanie wilgotnych. Jest krzewem prawie bezobsługowym. Sporadycznie zaleca się go podlewać. Sadzonki jałowca sabińskiego ‘Tamariscifolia’ można sadzić od wiosny do jesieni, co ok. 200 cm. Uprawę iglaka trzeba rozważyć jeśli w ogrodzie posiada się grusze, gdyż zwiększa ryzyko występowania patogenu odpowiedzialnego za rdzę gruszy (chorobę grzybową). Jałowiec jest w pełni mrozoodporny. Znosi zanieczyszczenia powietrza.

Zastosowanie w ogrodzie

Jałowiec sabiński wykorzystuje się do okrywania terenu. Ponadto efektownie wygląda posadzony na wydzielonym miejscu na trawniku. Nadaje się do umacniania skarp. Sprawdza się w ogrodach przydomowych, ROD, działkach letniskowych, a nawet na cmentarzach.