Najważniejszym aspektem przy budowie schodów i ścieżek w ogrodzie jest funkcjonalność. Należy tak dobrać materiały i dopasować parametry, aby gwarantowało to bezpieczne i komfortowe poruszanie się, także po deszczowej pogodzie. W dalszej kolejności warto zadbać, aby dekorowały działkę i pasowały do stylu urządzania bądź przynajmniej obranej kolorystyki. Co należy wiedzieć o budowie nawierzchni w ogrodzie?
Ścieżki w ogrodzie – z czego budować?
Ścieżki w ogrodzie najczęściej buduje się z kamienia naturalnego, kamiennych płyt, płyt betonowych bądź kostki brukowej. Ma to praktyczne uzasadnienie: materiały są wytrzymałe, odporne na ścieranie i uszkodzenia mechaniczne, wyglądają estetycznie i są łatwo dostępne w różnych wariantach. Rzadziej użytkowane ścieżki, np. wewnątrz dużego ogrodu skalnego czy wrzosowiska można zbudować z trochę mniej trwałych materiałów, np. piaskowca bądź drewna (pierścienie lub okrąglaki). Czasem w ogrodach stawia się „na kocie łby”, czyli ścieżki z otoczaków. Wyglądają ładnie, ale mają dwie zasadnicze wady: niewygodnie porusza się po nich, zwłaszcza ze sprzętem (np. taczką), a w dodatku są bardzo śliskie po deszczach. Już praktyczniejsze są ścieżki z cegły – rozbiórkowej (w myśl filozofii Zero Waste) bądź klinkierowej (wytrzymalsze). Warte rozważenia są również ścieżki ze żwiru. W szczególności sprawdzają się na piaszczystych działkach, gdzie uprawia się głównie rośliny odporne na suszę. Pasują stylem. Mankamentem jest konieczność okresowego dosypywania materiału (np. raz do roku) i oczyszczania.
Sprawdź:
Jakie krzewy ozdobne sadzić blisko ścieżek i alejek ogrodowych?
Co posadzić przy płocie od sąsiadów?
Najważniejsze zasady budowy ścieżek w ogrodzie i kluczowe parametry
- Szerokość ścieżki zależy od potencjalnego zastosowania. Główna aleja powinna mieć przynajmniej 130-150 cm szerokości. Dla ścieżki, po której mogą spacerować dwie osoby przeznacza się min. 80-90 cm. Rzadko uczęszczane ścieżki (np. pośród kwiatów) mają ok. 50 cm szerokości. Podjazd dla auta osobowego, np. droga od bramy do garażu powinna mieć szerokość 300 cm (lub więcej).
- Ścieżki muszą mieć określone szerokości, natomiast nie powinno się przesadzać z zabudowaniem ogrodu kamieniem czy kostką brukową. W końcu jest to miejsce, gdzie spotykamy się z naturą. Betonoza to bardzo negatywny trend, zarówno wizualnie jak i w aspekcie wpływu na przyrodę. Lepiej użyć mniej materiału, a w większym stopniu postawić na zieleń.
- Aby na ścieżkach nie zalegała woda (schodów też to dotyczy) buduje się je z jednostronnym spadkiem w granicach 1-2% (2 cm na 100 cm). Jest to nieodczuwalne podczas chodzenia, natomiast woda swobodnie spływa po deszczach poza obręb nawierzchni.
- Kręte, nieregularne ścieżki optycznie zwiększają powierzchnię ogrodu, tj. wydaje się, że jest większy niż w rzeczywistości. To trick wykorzystywany przez architektów krajobrazu. Podczas spacerów po takich ścieżkach mimowolnie zwalnia się.
- Teren pod ścieżkę powinien być starannie przygotowany. Stosuje się podkład – podsypkę bądź piach, na tych szerszych ścieżkach (i z ciężkich materiałów) uzasadnione jest zastosowanie warstwy stabilizującej (np. gruzu).
Budowa schodów w ogrodzie
Podstawa w ogrodach to schody do domu i na taras, dodatkowo taki element jest często potrzebny na działkach o dużym nachyleniu. Czasem buduje się schody „piętrowych” rabatach kwietnych, ogrodach skalnych i wrzosowiskach. Używa się tych samych materiałów co do budowy ścieżek. Najważniejszy aspekt logistyczny: schody muszą być bezpieczne i wygodne w użytkowaniu. Dlatego kluczowe są parametry wysokości i szerokości poszczególnych stopni. Szacuje się na schodach płaskich wysokość stopni powinna wynosić ok. 8-10 cm, a na stromych 10-15 cm. Minimalna szerokość schodów często użytkowanych (np. do domu) to 100-120 cm. Popularna szerokość stopni „gdzieś w ogrodzie” umożliwiająca schodzenie/wchodzenie pojedynczej osobie to 45-50 cm.
Czym obsadzić ścieżki ogrodowe?
W pobliżu ścieżek często sadzi się byliny, a także krzewy w formie szpaleru. Dzięki temu przyjemniej spaceruje się po ogrodzie. Sadzonki umieszcza się w pewnej odległości od nawierzchni, np. 100 cm. Natomiast bezpośrednio przy ścieżkach można uprawiać niskie rośliny, które znoszą sporadyczne deptanie i tworzą atrakcyjne „dywanowe” kępki. Do interesujących propozycji zaliczają się m.in. kostrzewa Gautiera ‘Pic Carlit’ (Festuca gautieri) oraz turzyca wiosenna ‘The Beatles’ (Carex caryophyllea). Z bylin efektownie prezentuje się karmnik ościsty (Sagina subulata). W takich warunkach radzi sobie także wiele goździków (Dianthus). Wybiera się oczywiście gatunki i odmiany bardzo niskie, mocniej rozrastające się na szerokość. Mogą częściowo zachodzić na trawnik, o ile kontroluje się ich wzrost. W miejscach zacienionych uprawia się mniej ekspansywne byliny zadarniające, np. barwinek pospolity (Vinca minor).
[product id="2407","2256","2279","2280]
O autorze
