Iglaki są chętnie uprawiane w ogrodach, gdyż są ozdobne przez cały rok, przynajmniej w większości przypadków. Poza żywotnikami, świerkami, sosnami, cisami i jałowcami warto posadzić rzadziej spotykane gatunki. Dzięki nim ogród jest bardziej oryginalny, a kompozycje nieoczywiste. Jakie gatunki wybrać?
Pięć gatunków, dzięki którym twój ogród zyska na oryginalności
- Metasekwoja chińska (Metasequoia glyptostroboides)
Metasekwoja chińska to średniej wielkości drzewo, w polskich warunkach klimatycznych raczej nie przekracza 20 m wysokości. Po 30 latach uprawy osiąga średnio 12 m. W mniejszych ogrodach wysokość można korygować cięciem, podobnie jak w przypadku innych drzew – docelowo da się utrzymać ją np. na poziomie 3–4 m. Początkowo ma koronę strzelistą, następnie stożkowatą i cylindryczną. Igły są delikatne, na młodych pędach nieco większe niż na starszych. Jesienią przebarwiają się na pomarańczowożółto i czerwonobrązowo, następnie opadają wraz z całymi, drobnymi gałązkami. Drzewo najlepiej sprawdza się w wilgotnych warunkach. Uprawia się je tam, gdzie dobrze radzą sobie wierzby. To niesztampowa propozycja na soliter i aleje. Pasuje do ogrodów bagiennych.
- Cypryśnik błotny (Taxodium distichum)
Cypryśnik błotny to kolejny gatunek, który przed nadejściem zimy gubi igły, a jesienią przebarwiają się na pomarańczowy kolor. To duże, ale wolno rosnące drzewo. Po 30 latach osiąga ok. 8-10 m, docelowa wysokość dochodzi do 30 m. Starsze drzewa wykształcają charakterystyczne pneumatofory. To korzenie oddechowe mające postać stożkowatych, brązowych wypustek wystających kilkadziesiąt centymetrów ponad poziom gruntu w promieniu nawet kilkunastu metrów od pnia. Dzięki nim roślina świetnie radzi sobie na terenie podmokłym. Dobrze nadaje się więc do ogródków bagiennych. Ponadto warto ją uprawiać przy oczkach wodnych i stawach. To drzewo, które sadzi się dla następnego pokolenia – dla dzieci, po kilkudziesięciu latach wywołuje efekt „wow”.
- Kryptomeria, szydlica japońska (Cryptomeria japonica)
Kryptomeria japońska to drzewo dorastające do 30 m wysokości (ok. 10 m po 30 latach uprawy). Ulistnienie jest drobne, gęsto i spiralnie przylega do pędów, co nadaje roślinie delikatny wygląd. Szyszki są małe, kuliste o średnicy do 3 cm. To gatunek zimozielony. Drzewo wciąż jest mało znane i bardzo rzadko spotykane w ogrodach. Do Europy sprowadzono je dopiero w XIX wieku. Nadaje się do uprawy jedynie w cieplejszych regionach Polski. To dobra propozycja na efektowny soliter, np. posadzony w centralnej części na trawniku.
To Cię zainteresuje:
Wprowadzenie do świata iglaków: od sosny po cyprys
Świerk w ogrodzie: różnorodność gatunków i ich zastosowanie
- Podokarp śnieżny (Podocarpus nivalis)
Podokarp śnieżny, zastrzalin to bardzo rzadko spotykany, ale dostępny w Polsce krzew iglasty. Jest traktowany jako ciekawostka dendrologiczna. Zaleca się go uprawiać w cieplejszych regionach kraju. Pochodzi z Nowej Zelandii. Najczęściej dostępne są formy płożące, które można posadzić w rabatach kwietnych, wzdłuż ścieżki do domu, na murkach oraz jako rośliny okrywowe. Ma rozłożyste pędy pokryte drobnymi, dość grubymi igłami. Jest zimozielony.
- Mikrobiota syberyjska (Microbiota decussata)
Mikrobiota syberyjska to krzew o płożącym pokroju, raczej nie przekraczający 1 m wysokości i mocno rozrastający się wszerz. Pod względem wyglądu przypomina nieco żywotniki – ma podobne, łuskowate pędy. Przed zimą nabiera rudawej barwy. Ma kluczową zaletę – podobnie jak cisy bardzo dobrze radzi sobie w cieniu. Zwiększa możliwości aranżacyjne na działce. Uprawia się go w cienistych rabatach oraz na skarpach jako roślinę okrywową. Wytrzymuje warunki miejskie. Jest mało wrażliwy na niedobór wody.
[product id="1793","2206","1283","2196"]
O autorze
