Jej owoce zawierają duże ilości magnezu, wapnia i żelaza, dzięki czemu wzmacniają układ nerwowy i mięśniowy. Posiadają także nieocenione dla układu krążenia flawonoidy czy wspomagające trawienie pektyny. Świdośliwa olcholistna, bo o jej owocach mowa, to chętnie wybierana roślina do przydomowych ogrodów, jak i sadów. I to nie tylko z powodu właściwości zdrowotnych, ale również ozdobnych.
Najlepsze odmiany świdośliwy
Świdośliwa pierwsze plony zaczyna wydawać około 3-5 lat po posadzeniu. Ich pełnia przypada na 7-8 rok, kiedy z plantacji o powierzchni 1 hektara można spodziewać się aż 8 do 10 ton owoców! Wiele zależy jednak od wyboru odpowiedniej odmiany, gdyż nie wszystkie zaliczają się do gatunków bardzo plennych. Największą popularnością wśród odmian uprawnych cieszy się świdośliwa olcholistna, będąca efektem naturalnego krzyżowania, pośród której najlepszymi do zakładania plantacji jest Smoky, Northline, a także Honeywood, Martin, Thiessen czy Pembina.
Świdośliwa olcholistna Smoky to jedna z tych odmian, która charakteryzuje się dużą plennością i długowiecznością. Może owocować nawet przez 30 lat – i to bez konieczności stosowania zapylaczy czy wymagających zabiegów pielęgnacyjnych. Porasta na wysokość 4,5 m, przybierając krzaczastą postać. Owoce o średnicy do 14 mm są barwy niebiesko-czarnej. Mają słodki, łagodny posmak i delikatny aromat. Z jednego krzewu można uzyskać nawet 7,5 kg owoców!
Świdośliwa olcholistna Northline to kolejna z odmian, która na plantacjach cieszy się dużym zainteresowaniem. Nic dziwnego, owocuje nawet 50 lat, wydając przy tym bardzo obfite zbiory. Jej owoce nadają się do spożycia bezpośredniego, jak również do robienia dżemów. Mają doskonały, bardzo słodki smak o lekko migdałowej nucie i są odporne na pękanie.
Świdośliwa i jej uprawa
Jako, że naturalne obszary występowania świdośliwy są bardzo zbliżone do tych, jakie mamy w Polsce, można ją uprawiać na terenie całego kraju. Wyróżnia się dużą mrozoodpornością (radzi sobie przy ujemnych temperaturach sięgających nawet –30 stopni Celsjusza!). Rzadko choruje. Dla optymalnego rozwoju potrzebuje jednak stanowisk słonecznych (choć równie dobrze znosi lekkie zacienienie), które nie tylko zapewnią jej obfite zbiory, ale również odpowiednią jakość owoców. Wielu sadowników przyznaje, że te dojrzewające w słońcu mają znacznie lepszy smak.
Jeśli chodzi o glebę, nie ma specjalnych wymagań. Zarówno dobrze rośnie i owocuje na ziemiach żyznych, jak i ubogich (najlepsze są te o lekko kwaśnym do lekko zasadowym ph – od 6,2 do 7,5). Jedynie bardzo mokre lub ekstremalnie suche podłoża mogą stanowić problem dla jej właściwej uprawy.
Świdośliwa olcholistna nie ma wysokich wymagań wodnych, jednak podobnie jak w przypadku innych krzewów owocowych, tak i w jej przypadku odpowiednie nawadnianie okazuje się nieocenione dla wytworzenia silnego i głębokiego systemu korzeniowego, co skutkuje później satysfakcjonującą wielkością i ilością owoców. Krótkotrwałe deficyty wody nie stanowią dla niej przeszkody, jednak w czasie intensywnego wzrostu i dojrzewania plonów, warto zadbać o jej regularne nawadnianie.
Uprawa świdośliwy nie jest wymagająca, dlatego mogą się na nią zdecydować nawet początkujący ogrodnicy. Co więcej, jest o wiele łatwiejsza od kapryśnej borówki amerykańskiej i pozwala cieszyć się równie smacznymi i słodkimi owocami.
Świdośliwa olcholistna – jak sadzić?
Wiele zależy od rodzaju posiadanych sadzonek. Te z odkrytym korzeniem należy wysadzać do gleby jesienią, najlepiej od końca września do połowy października lub wiosną.
Nieco inaczej sytuacja przedstawia się w przypadku świdośliwy z doniczek. W ich przypadku sadzenie powinno odbywać się wiosną, jesienią i nawet latem, ponieważ u nich wegetacja będzie wtedy również trwała. Aby mieć gwarancję, że dobrze przyjmą się w nowym otoczeniu, powinny być przed posadzeniem dobrze podlane. Po posadzeniu zaleca się, aby ziemię wokół sadzonek delikatnie docisnąć, aby w ten sposób pozbyć się powietrza, co zapewni roślinie lepszy wzrost.
O czym pamiętać przy sadzeniu świdośliwy?
Po pierwsze, zaleca się, aby sprawdzić pH podłoża. Miejsce przeznaczone pod uprawę świdośliwy często uprzednio się odkwasza węglanem wapnia lub dolomitem.
Po drugie, trzeba zadbać o odpowiednią rozstawę roślin, dzięki czemu nie będą sobie wzajemnie przeszkadzać i walczyć o miejsce. Rozstawa zależy od rodzaju świdośliwy. Drzewiaste powinny być sadzone w odstępnie 3-4 metrów między rzędami i 1-1,5 metra między okazami w jednym rzędzie. Krzewiaste z kolei mogą być umieszczane w glebie nieco gęściej. Jeśli uprawa świdośliwy ma mieć charakter towarowy i zbiory mają odbywać się kombajnowo, wówczas trzeba zadbać o rozstawę sięgającą nie mniej niż 5-6 metrów.
Cięcie świdośliwy
Cięcie świdośliwy wykonuje się dopiero po paru latach, krzew jest już mocno zagęszczony oraz wykształci kilka pędów. Dzięki przycinaniu pozyskamy możliwie największy plon. Termin cięcia przypada po owocowaniu. Usuwa się parę najstarszych, najciemniejszych pędów, które słabo owocowały, tuż przy ziemi. Wyciąć należy także gałązki suche i krzyżujące się. Warto także skracać wysokość krzewu, aby nie trzeba było zbyt wysoko dostawać po owoce. Świdośliwa naturalnie rozrasta się w krzew, ale można ją formować także w drzewko.