Grusza Salisbury

Grusza Salisbury to odmiana o bogatej historii, której korzenie sięgają końca XVIII wieku. Znana także pod nazwą Księżniczka Marianna, nadaną na cześć Marianny Orańskiej. Grusza ta była uprawiana na ziemiach polskich od już od początku XX wieku, nazywana jako szaro bura. Polecana była m.in. przez IV Zjazd Owocoznawców w Częstochowie. Grusza Salisbury, choć nieco zapomniana, wraca do łask dzięki swojemu wyjątkowemu smakowi. To jedna z najsmaczniejszych odmian, idealna zarówno do spożycia na surowo, jak i do przetworów. Polecana każdemu, kto szuka starannie wyselekcjonowanych, historycznych odmian do swojego sadu.

Owoc

Owoce gruszy Salisbury są średniej wielkości, nieco większe niż konferencja, o charakterystycznym, wydłużonym kształcie. Ich skórka ma żółto-zielony kolor, często pokryta jest wyraźnym ordzawieniem. Miąższ kremowo-biały jest soczysty, delikatny i aromatyczny, z wyraźnym słodko-korzenno-kwaskowatym posmakiem. Owoce dojrzewają pod koniec września, a po krótkim przechowywaniu nabierają jeszcze głębszego smaku.

Drzewo

Drzewo Gruszy Salisbury w młodym wieku rośnie dynamicznie, tworząc wysoką, nieregularną koronę z charakterystycznie zwisającymi gałęziami. Z wiekiem wzrost drzewa spowalnia, ale zachowuje ono swoją majestatyczną, rozłożystą formę.

Uprawa

Grusza Salisbury wyróżnia się wysoką odpornością na mrozy oraz średnią odpornością na parcha.

Zapylacze

Do skutecznego owocowania grusza Salisbury wymaga obecności innych odmian grusz, takich jak: Faworytka, Konferencja, Bonkreta Williamsa, Generał Leclerc, Dobra Ludwika.