Grusza Dobra Ludwika
Opis
Grusza Dobra Ludwika to stara francuska odmiana, ceniona za wyjątkowo smaczne, aromatyczne owoce. Pod zielonożółtą skórką z rumieńcem kryje się soczysty, delikatny miąższ, który po dojrzeniu nabiera masłowej konsystencji. To propozycja dla miłośników tradycyjnych odmian grusz – doskonała do jedzenia na świeżo, a także na domowe kompoty i susz.
Charakterystyka drzewa
Drzewo tworzy wzniesioną, stożkowatą koronę. Stosunkowo wcześnie rozpoczyna owocowanie i w sprzyjających warunkach plonuje obficie oraz dość regularnie. Przy dużej liczbie zawiązków warto je przerzedzać, aby gruszki lepiej wyrastały, a gałęzie nie były nadmiernie obciążone. Ostateczne rozmiary drzewa zależą głównie od cięcia.
Owoc
Gruszki są średniej wielkości, zwykle ważą około 120–150 g. Mają wydłużony, regularny kształt oraz zielonkawożółtą skórkę, która od strony słońca pokrywa się czerwonawym rumieńcem. Miąższ jest żółtawobiały, delikatny, a po osiągnięciu pełnej dojrzałości bardzo soczysty i masłowy. Słodycz przełamuje lekka kwaskowatość oraz subtelny, korzenny posmak.
Owoce osiągają dojrzałość zbiorczą zazwyczaj w drugiej połowie września. Termin może się nieco przesuwać zależnie od pogody i stanowiska. Zebrane przed pełnym zmięknięciem dojrzewają po zbiorze i w chłodnym miejscu mogą poleżeć kilka tygodni. Najlepiej smakują na świeżo, ale świetnie nadają się również na kompoty oraz do suszenia.
Uprawa
Dobra Ludwika najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym, ciepłym i osłoniętym od silnego wiatru. Preferuje glebę żyzną, przepuszczalną, umiarkowanie wilgotną, o lekko kwaśnym lub obojętnym odczynie. Należy unikać miejsc podmokłych i zastoisk mrozowych. Młode drzewka warto zabezpieczać na zimę, a podczas suszy regularnie podlewać. Odmiana jest podatna na parcha gruszy, dlatego wymaga obserwacji oraz utrzymywania przewiewnej korony.
Zapylacze
Dobra Ludwika najlepiej owocuje w sąsiedztwie innej odmiany gruszy. Przykładowe zapylacze to m.in.: Faworytka , Konferencja, Komisówka , Bera Hardy oraz Szarenza.
Cięcie
Po posadzeniu wykonuje się wiosenne cięcie formujące, dostosowane do wysokości i rozgałęzienia sadzonki. W kolejnych latach warto zachować wyraźny przewodnik i stopniowo budować dobrze doświetloną koronę. Usuwa się pędy uszkodzone, krzyżujące się oraz rosnące do jej wnętrza. Starsze drzewa wymagają regularnego prześwietlania, które ułatwia pielęgnację i sprzyja równomiernemu dojrzewaniu owoców.